• Welkom
• Introductie
• Een enorme politieke zaak
• De hoofdrolspelers
• De Algerijnse connectie
• Jean-Michel in het leger
• Het interview uit 1977 met “Véronique”
• Brigitte de lerares
• De foto’s
• De gezichtsherkenning
• Brigitte Macron als vrouw
• De pedofielen rond de Macrons
• Andere opmerkelijke feiten
• De rechtszaken
• Wijzigingskalender

Er zijn heel wat mensen die in deze affaire gedoken zijn en feiten boven water halen, maar de bekendste bronnen van informatie zijn deze drie:

• de Pressibus website
  • dit is het “3-jaren-van-onderzoek” dossier (online gezet en in 2022, en als pdf te downloaden, maar alleen in het Frans of het Engels) waar Candace Owens het over heeft in haar eerste videos over Brigittegate
  • het dossier is gigantisch, en is sinds de eerste publicatie flink uitgebreid en herzien
  • het wordt nog bijna dagelijks aangevuld met nieuwe informatie (de updates zijn wel alleen in het Frans)
  • het team, met Alain Beyrand als ‘hoofdman’, heeft enorm veel documenten en videos gevonden, en een schat aan mainstream verslaggeving verzameld: het is een soort van grot van Ali Baba waar zoveel in te vinden te zien is, dat het moeilijk is om weer weg te gaan. De website is eerder een onderzoeksdagboek dan een publicatie met de resultaten: alle dode sporen en vergissingen zijn gedocumenteerd en bewaard, om te laten zien hoe het team tot de huidige conclusies gekomen is, en als voorbeeld hoe speurders op het verkeerde been wordne gezet
  • het gebrek aan basale, éénduidige en correcte informatie, gecombineerd met de tegenstrijdige verslaggeving en gemanipuleerde foto’s, verplichtte het Pressibus team om, zeker in het begin, veel te speculeren – begrijpelijk, want ze begonnen van nul en probeerden uit de warboel en nonsens van de officiële biografie een coherente tijdlijn te distilleren die alle gekende feiten en gegevens bevat –, maar dat zorgt soms voor nogal vergezochte conclusies en foute pistes, die gerectificeerd worden wanneer nieuwe informatie aan het licht komt
  • ze gebruiken de gezichtsherkenningssoftware Betaface
  • als de eerste grotere groep die deze zaak ten gronde wil uitspitten hadden ze de onzalige eer geïnfiltreerd te worden door trekpoppen van het Elysée die deden alsof ze ook Brigittologen waren (en om te bewijzen kwamen ze zelfs met echte documenten die niemand anders had kunnen bemachtigen) maar dan later gewoon bliksemafleiders bleken te zijn die gestuurd waren om het onderzoek te verwarren en ruzie te stoken in de groep
    
    
    
• Natacha Rey
  • is een Française die in Brigitte Macron geïnteresseerd raakte door de overdreven manier waarop de oude media haar beschreven: er werd gezegd dat Brigitte een fantastische, prachtige, enorm aantrekkelijke vrouw is, maar in realiteit vertoont ze geen enkele elegantie of vrouwelijkheid (heel veel voorbeelden op de pagine Brigitte Macron Als Vrouw), en Natacha voelde dat er iets mis was met deze tegenstrijdigheid
  • concludeerde al in 2018 dat Brigitte vermoedelijk als man geboren was, en vroeg zich af onder welke naam dat dan zou geweest zijn
  • is de eerste persoon die de link legde tussen Brigitte Macron en Jean-Michel Trogneux, doordat ze hem herkende in de familiefoto
  • was de eerste die in archieven ging zoeken naar documenten over de familie Trogneux en het verleden van Brigitte en Jean-Michel Trogneux
  • had eerst, als doodgewone burger, geen enkel realistisch begrip van wat de ‘staat binnen de staat’ is, of van de verborgen controle die de elite heeft over niet alleen de politieke en bestuurlijke instituties, maar ook over het politieapparaat, justitie en de media: kort gezegd, ze had geen flauw idee tegen wie ze het opnam, en verwachtte eigenlijk dat wanneer de rechters haar dossier zouden hebben gelezen, de Macrons stante pede voor het gerecht zouden worden gesleep, en dankzij Natacha’s ‘bewijs’ zouden worden ontmaskerd als de grootste bedriegers uit de Franse geschiedenis, en dan de rest van hun leven in de gevangenis zouden slijten, en dat heel Frankrijk nog lang en gelukkig zou verderleven, bevrijd van alle kwaad dankzij de scherpzinnigheid van Natacha Rey
  • had heel snel redelijk diepgaande intuitieve inzichten en vermoedens, wat heel nuttig is (en haar identificatie van Brigitte Macron als Jean-Michel Trogneux is zo goed als zeker de realiteit), maar het zorgt er ook voor dat ze geen rationele methodologie volgt, en haar erg kwetsbaar maakt voor gerechtelijke aanvallen omdat ze erg emotioneel is en geen blad voor de mond neemt
  • is daardoor geneigd om voortijdig dingen te concluderen die niet hard te maken zijn, en dus irrationale uitlatingen te doen en heel vergezochte gevolgtrekkingen als feiten te poneren haar handelen daarop af te stemmen, waardoor haar positie heel makkelijk te ondermijnen is
  • wilde niet luisteren naar het advies van Xavier Poussard om eerst alles netjes op een rij te hebben vooraleer actie te ondernemen, maar kontakteerde Catherine Audoy-Auzière, en stuurde haar uiteindelijk boodschappen waarin ze dreigde “alles te zullen onthullen”
  • werd kort daarna gearresteerd en een dag lang beschuldigend ondervraagd, waarbij haar telefoon in beslag werd genomen en nooit teruggegeven
  • besprak de hele affaire enkele maanden later in het lang en het breed op het YT-kanaal van medium Amandine Roy in een erg lang video-interview (al na amper vijf dagen op verzoek van het Elysée van YT verwijderd), dat onverwacht binnen enkele dagen viraal ging (wat erg opmerkelijk is voor zo’n klein en onbekend kanaal), en dat vanuit het niks de hele affaire plots enorme bekendeheid gaf
  • was gedurende enkele jaren (samen met Amandine Roy, die het video-interview had gefaciliteerd maar verder niks met het onderzoek te maken had) de enige persoon die gerechtelijk was aangevallen en veroordeeld, omdat ze de gemakkelijkste prooi was (het feit dat het interview, uitgezonden op een erg klein kanaal, direkt viraal gegaan is zou zelfs door het Elysée zelf kunnen zijn georchestreerd, zodat ze een reden hadden om een rechtszaak te beginnen)
  • heeft een uitgebreid dossier aan het gerecht overhandigd, dat tot dusver niet openbaar is gemaakt
    
    
    
• Xavier Poussard
  • was tot midden 2024 de tweede redacteur van de particuliere nieuwsbrief Faits & Documents, die biografieën en beschrijvingen van politiekers publiceert, gespekt met minder bekende feiten (gebaseerd op ouderwetse onderzoeksjournalistiek met een database van archiefstukken en bewezen feiten) en die als “extreem rechts” wordt weggezet, voornamelijk vanwege de conservatieve en erg uitgesproken mening – en omdat er heel veel weggemoffelde belastende feiten in worden gepubliceerd
  • merkte de vele vreemde zaken op in Emmanuel Macron’s officiële biografie (voornamelijk de ongekend snelheid waarme hij in het zadel werd gehesen zonder enige capaciteit te moeten bewijzen, en zelfs ondanks een nogal aanzienlijk aantal getuigenissen van totale incompetentie) en de enorme afwezigheid van informatie over zijn jeugd
  • zag ook dat de media, in hun enorme campagne om Macron te promoten als presidentskandidaat, hem aan het publiek voorstelde als “het koppel”, en daarbij meer over Brigitte Macron’s familie sprak dan over de zijne, waardoor het leek alsof zij ook presidentskandidaat was
  • werd door een mainstream journalist geïnformeerd over Natacha Rey’s theorieën, waarna hij haar kontakteerde en een tijdje met haar samenwerkte
  • is door zijn werkervaring bij Faits & Documents erg gestructureerd en meticuleus, en zich bewust van de hoogspanning waarmee je in aanraking komt wanneer je de vuile was van politieke figuren naar buiten brengt: hij weet hoe de politieke macht en het justitie- en politie-apparaat met mekaar verweven zijn , en is dus heel voorzichtig in zijn uitlatingen en handelen
  • heeft verschillende bijkomende documenten en foto’s die het Elysée niet wilde voorleggen boven water gekregen
  • schreef op een gegeven moment Candace Owens aan (maar ook andere podcasters uit de VS) om haar aanvullende informatie en correcties van het Pressibus dossier te verschaffen
  • kocht uiteindelijk de Megvii company’s Face++ software (gebruikt door de Chinese overheid en erg hoog gewaardeerd) om used by the Chinese government and very highly rated)om foto’s van Brigitte Macron, Jean-Michel Trogneux and Brigitte Trogneux te kunnen vergelijken
  • kwam tot the concludie dat de software uitwijst dat er een enorm grote waarschijnlijkheid is dat Brigitte Macron daadwerkelijk Jean-Michel Trogneux is
  • schreef over de affaire de bestseller Becoming Brigitte
  • is twee keer door Candace Owens geïnterviewd, met het tweede interview als afsluiter van Candace’s serie Becoming Brigitte, de titel van de Engelse versie van Xavier’s boek
    
    

Drie mainstream journalisten worden veel geciteerd:

• Emmanuelle Anizon, auteur van L’affaire Madame (“De Zaak Madame”)
• Sylvie Bommel, auteur van Il venait d’avoir dix-sept ans (“Hij was net 17 geworden”)
• Virginie Linhart, regisseur van de documentaire Brigitte Macron: un roman français (“Brigitte Macron, een Franse roman”)

Alledrie deze vrouwen hebben openlijk hun frustratie en verbazing geuit over de muur van stilte waar ze tegenaan botsten toen ze meer wilden weten over Brigitte’s jeugd. Virginie Linhart werd zelfs ondervraagd door Brigitte’s stafchefs, alsof ze een misdaad pleegde door Brigitte’s familie en voormalige collega’s of klasgenoten te contacteren. Het resultaat daarvan was dat ze heel braaf een documentaire afleverde die alleen maar kan beschreven worden als “propagandafictie ter meerdere eer en glorie van de leider”.
Sylvie Bommel schreef zelfs in haar tweede boek, wanneer ze het heeft over de bijna onwerkelijke afwezigheid van elk spoor van André Auzière: “Het voelt alsof ik in een episode van Black Mirror terecht ben gekomen waarin de trawanten van de president een manier gevonden hebben om de hersenen van zijn vroegere kennissen te controleren en hun geheugen te wissen.”

Emmanuelle Anizon, journaliste bij Le Nouvel Observateur, had het plan opgevat om de ‘misinformatie’ te ontmaskeren (ze was kontraktueel verplicht om dat woord te vermelden in de bijtitelvan haar boek), maar had uiteindelijk veel meer vragen dan antwoorden, en niets substantieels om de theorie mee te weerleggen. Ze interviewde de Brigittologen, en hielp Xavier Poussard met het opsporen van foto’s en het interviewen van getuigen. Haar boek gaat dieper in op de derde rechtszaak, maar werd gepubliceerd vóór Natacha Rey en Amandine Roy in beroep vrijgesproken werden. Dus eindigt het boek met Brigitte Macron’s gerechtelijke “overwinning”, wat dan min of meer een rechtvaardiging moet zijn van de bijtitel. Maar het boek geeft veeleer een hoop ontluisterende feiten: het is eerder een bevestiging dat er iets heel erg scheef zit in Brigitte’s wereld.