BRIGITTEGATE
HET INTERVIEW UIT 1977 MET “VÉRONIQUE”
Hoor haar
Eén van de meest overtuigende bewijsstukken is een interview uit een aflevering van het praatprogramma Aujourd’hui Magazine dat is uitgezonden op 27 september 1977, op de Franse nationale zender Antenne 2. De uitzending is bewaard, en een kort fragment is te zien op de website van het Institut National de l’Audiovisuel (INA). Het hele interview is hier te bekijken, maar het is een telefoonopname van een computerscherm (vermoedelijk in een archief of bibiliotheek waar het programma bekeken kon worden maar niet gedownload).
Het segment is een interview met twee jonge transsexuele vrouwen, Martine en “Véronique”. Er wordt uitgelegd dat Véronique een pseudoniem is en dat deze vrouw anoniem wil blijven voor het interview. Ze komt alleen als silhouet in beeld, in tegenlicht, in een donkere hoek van de studio, en dat maakt het natuurlijk moeilijk om haar gezicht te zien.
Maar wat we uit het profiel kunnen opmaken duidt erop dat de kin erg op die van Brigitte Macron lijkt: een beetje een onderbeet. En ook “Veronique”s gebaren lijken enorm op die van Brigitte.
Ook de manier van denken, het taalgebruik, de intellectuele, eigenlijk geforceerde manier van spreken, met veel literaire woorden en voorbeeldingen uit de kunstgeschiedenis doen enorm aan Brigitte Macron denken.
Het meest opvallend zijn de ‘verbale tics’ die we horen: “en l’occurence” en “c’est-à-dire” worden door zowel Brigitte als “Véronique” op dezelfde manier veel gebruikt.
Maar wat het allerbelangrijkste is hier, is de stem. Brigitte Macron heeft een heel specifieke manier van spreken, met een dikke S en een bepaalde intonatie en uitspraak. De vrouw die in het interview “Véronique” genoemd wordt spreekt op exact dezelfde wijze.
IGMAudio, een Brussels bedrijf, heeft met behulp van het computerprogramma Audacity een stemmenvergelijking gedaan, en kwam tot de conclusie dat het één en dezelfde stem is, zij hete dat de ene een heel stuk ouder is dan de andere.
Pressibus heeft ook ChatGTP de stemmen laten vergelijken, en het resulaat was hetzelfde: er is maar een heel klein verschil, wat verklaard kan worden door het leeftijdsverschil van 46 jaar.
Ze kregen ook een e-mail van een lezer die de resultaten van verschillende spraaksoftware vergelijkingen gecombineerd had, en tot dezelfde conclusie kwam: een enorme overeenkomst, behalve in de hoogte van de stem, wat natuurlijk is bij het ouder worden.
Xavier Poussard merkt op dat “Véronique” tijdens het interview vaag blijft in haar antwoorden, maar dat het feit dat ze zoveel nadruk legt op de wettelijke obstakels om officiëel van identitiet te veranderen erop kan duiden dat Jean-Michel/Brigitte dit interview gebruikt om wijzigingen in de Franse transgenderwetgeving te promoten.
In january 2025 treedt er een Franse getuige in de openbaarheid met de bewering dat hij in 1993 een transgender vrouw ontmoet heeft die zich “Véronica” liet noemen, en die haar best deed de mannelijke travestie-prostitués te overtuigen om chirurgisch van geslacht te wisselen en vrouw te worden. Veronica gaf informatie en bijstand, en legde uit dat de medische kosten volledig zouden worden vergoed door de staat. (Hou voor ogen dat Emmanuel Macrons moeder, Françoise Noguès, exact in dat domein werkzaam was: terugbetalingen van de medische kosten van gendertransities.)
De getuige heeft een boek gepubliceerd onder het pseudoniem Stéphane de Charnage waarin hij vertelt hoe hij opgroeide in een aristocratische familie en in zijn jeugd prostitueerde.
In online interviews legt hij uit hoe hij deze vrouw ontmoette toen hij tippelde in Lyon in 1993-94. De travestieten noemden haar Coupe-Zizi (“lulhakker”), een naam waar Natacha Rey al op gestoten was in politiedossiers uit die tijd.
“Véronica/Coupe-Zizi” had een specifieke manier van spreken, en zei de hele tijd “c’est à dire”. Het viel Stéphane ook op dat ze atijd sprak op een wijze die haar hoge sociale klasse verried, en liet merken dat ze geen idee had van hoe gewone mensen leefden.
Meer dan twintig jaar later, terwijl hij aan het koken was met de TV aan, herkende hij plots de stem en manier van spreken van “Coupe-Zizi” (hij hoorde de TV maar was niet aan het kijken), en toen hij opkeek om te zien wie er sprak, zag hij tot zijn verbazing dat de geïnterviewde niemand anders was dan Brigitte Macron.
