• Welkom
• Introductie
• Een enorme politieke zaak
• Het onderzoek en de onderzoekers
• De hoofdrolspelers
• De Algerijnse connectie
• Jean-Michel in het leger
• Het interview uit 1977 met “Véronique”
• Brigitte de lerares
• De foto’s
• De gezichtsherkenning
• Brigitte Macron als vrouw
• De pedofielen rond de Macrons
• Andere opmerkelijke feiten
• De rechtszaken
• Wijzingskalender

VIERDE PROCES: 27 AUGUSTUS 2024, PARIJS

BRIGITTE MACRON
beschuldigt
AURÉLIEN POIRSON-ATLAN, BERTRAND SCHOLLER,
AMANDINE ROY, & 7 FRANSE BURGERS

Online pesten

• Deze zaak zou, op het moment dat de hoorzittingen in eerste aanleg plaatsvonden, het meest gemediatiseerde proces uit de Brigitte/Jean-Michel saga tot dan toe worden, en veel meer besproken worden dan het Derde Proces.
• In december 2024 kwam naar buiten dat Brigitte Macron een klacht had ingediend tegen Zoé Sagan voor online pesten.
  Zoé Sagan is het pseudoniem dat Aurélien Poirson-Atlan gebruikt voor een AI account op X, waarop een hele stroom onthullingen over schandelijk gedrag van Franse politici werd gepubliceerd, en ook een grote bron van Brigittegate-informatie was. (Xavier Poussard en Aurélien waren bevriend gereaakt en deelden informatie over het onfrisse verleden van de Macrons.)
  Het X platform ‘schorste’ de Zoé Sagan account op 8 juli 2024, anderhalve maand vóór Brigitte de zaak bij de rechtbank neerlegde.
• Het werd later duidelijk dat de zaak in feite tegen verschillende mensen werd gevoerd, waaronder Bertrand Scholler, een niet zo bekende Fransman die consultant en bankier was geweest, en sinds 2013 in Parijs een kunstgalerij heeft, waarin hij moderne kunst-met-een-politiek-tintje verkoopt.
• Bertrand had op dat moment zo goed als niks over het Brigittegateschandaal gezegd, wat het vermoeden doet rijzen dat de Macrons hem om andere redenen vervolgen.
• Op 10 december 2024 werd Betrand Scholler gearresteerd en gedurende 35 uur vastgehouden, voor een tweet over Brigitte Macron.
• Naar eigen zeggen heeft Bertrand alleen maar één keer een bewerkte z/w versie (niet door hem gemaakt) van de foto met het lichtblauwe badpak getweet, zonder commentaar, tijdens zijn voettocht naar Compostella.
  Hij had daarvóór al wel een video gepost waarin hij gedurende 2 uur het officiële staatsieportret van Emmanuel Macron (dat in alle Franse stadhuizen hangt) geanalyseerd. Blijkbaar is die video volledig in het verkeerde keelgat geschoten bij dictator Macronescu…
  Bertrand heeft dus niks zelf over de affaire getweet, en blijkbaar vindt de rechter dat één keer een foto delen misdadig is en online pesten inhoudt, een daad die bestraft moet worden met zes maanden in de cel!
• In juli 2025 werd bekend gemaakt dat Xavier Poussard verondersteld werd de aanstichter te zijn van een complot om Brigitte Macron “online te pesten”. Omdat hij in Italië in Milaan woont werd hij uit dit proces gehaald en apart aangeklaagd, in wat nu het Achtste Proces is.
• Onder de 10 beklaagden zijn vele gewone burgers. Xavier Poussard legt uit dat ze zijn aangewezen na een heel uitgebreide zoektocht van het Elysée om de bron te vinden van twee posts die op het internet viraal gedeeld werden: de foto van Brigitte Macron in het lichtblauwe badpak, en het satirisch liedje “La bite à Brigitte” (De lul van Brigitte’ – maar in het Frans rijmt het). Ze kwamen alletwee rond dezelfde tijd online, in augustus 2024, en het lijkt erop dat het liedje geïnspireerd was door de foto van Brigitte-in-badpak. Het was op tiktok gezet en is nog altijd te zien op youtube en X; er staan tientallen Franse parodieliedjes over “Jean-Brichel” online.
• Merk op dat de foto van Brigitte Macron in het lichtblauwe badpak door de Sloveense uitgave van Elle magazine was gepubliceerd, die de foto van een persagentschap hadden gekocht
  Het is niet geweten wie het liedje gemaakt heeft. Het gaat duidelijk om een AI creatie met een aanstekelijk deuntje, gebaseerd op het repertoire van een bestaande zanger.
• Het onderzoek noemde eerst Xavier Poussard, Amandine Roy and Zoé Sagan als de bronnen voor deze virale berichten.
• Het is overduidelijk dat geen van drieën het liedje of de foto gemaakt hebben, en dat ze niet de degenen zijn die die dingen als eerste online hebben gezet.
• Er werden buiten deze drie nog 12 mensen geïdentificeerd en geselecteerd als verdachten, om geen andere reden dan dat ze het liedje of de foto op hun sociale media hadden gedeeld. Deze mensen hebben niks met het Brigittegateschandaal te maken, en zijn vermoedelijk geselecteerd als intimidatie, en om de illusie te wekken dat er een “grote online pest-campagne” op poten was gezet.
• Volgens Xavier Poussard zijn al die mensen rond de klok onder bewaking gesteld gedurende drie maanden (!), en werden al hun bewegingen en handelingen en banktransacties opgetekend en in een dossier gestopt.
  De absurditeit van zo een dure en overdreven onderneming, betaald door de Franse belastingbetaler, zou elke Fransman tegen de borst moeten stuiten: Brigitte Macron (en, als hij effectief bestaat los van Brigitte, ook Jean-Michel Trogneux) is een gewone burger zoals iedere andere: Frankrijk heeft geen legale politieke positie voor de vrouw van een president, ze is wettelijke gezien geen speciale persoon. Het is niet te verantwoorden dat het staatsbudget en -personeel wordt misbruikt voor haar persoonlijke rechtszaken.
• En nog volgens de informatie die Xavier Poussard bekomen heeft werden al deze mensen ergens in december 2024 om zes uur ‘s morgends totaal onverwacht door de politie uit hun bed gelicht en gearresteerd. Al hun electronica werd in beslag genomen om te weten te komen hoe ze aan Xavier Poussard gerelateerd zijn, want er moest een ‘netwerk’ gefabriceerd worden van mensen die online informatie verspreiden op aanstichten van Xavier. Dat is natuurlijk totaal mislukt, want geen van die mensen kenden Xavier persoonlijk en deelden dingen die niks met Xavier te maken hadden, gewoon omdat ze de inhoud waardeerden.
  De youtube account Géopolitique Profonde, die heel regelmatig interviews met Xavier en andere Brigittologen publiceert, werd ook vernoemd als deel van het ‘complot’.
• Het lijkt erop dat er dan uit die 12 gearresteerde personen 7 geselecteerd zijn die in staat van beschuldiging werden gesteld, samen met Amandine Roy, Aurélien Poirson-Atlan and Bertrand Scholler, voor de misdaad van ‘online pesten’.
• De zittingen in de rechtbank maakten ook duidelijk dat geen van deze mensen de bron waren van zowel de badpakfoto als het liedje.
  Het lijkt er heel sterk op dat Laurence Auzière, de vermeende oudste dochter van Brigitte Macron, eigenlijk de bron is: ze had de foto gedeeld op instagram, maar heeft die, toen ze door het internet wel heel duidelijk werd opgemerkt voor alle verkeerde redenen, dan weer snel gedelete.
  Hoewel zij dus de bron van de hype blijkt te zijn geweest, is zij natuurlijk niét vervolgd en veroordeeld voor online pesten.
• In een tweet van 1 november 2025 spreekt Betrand Scholler zijn verdenking uit dat de 7 personen niet zomaar in het wilde weg werden geselecteerd, uit de honderdduizenden mensen die over Brigittegate hebben getweet. Hij vermoed dat ze zijn geselecteerd op naam. Het is volgens hem en de AI bronnen die hij bevroeg statistisch niet mogelijk om lukraak 10 Franse burgers aan te wijzen die wanneer ze alfabetisch gerangschikt worden eindigen met een persoon wiens achternaam met Poi- begint (Aurélien Poirson-Atlan, 9^e beklaagde in de alfabetische lijst) en dan iemand wiens naam met Sch- begint (Betrand Scholler zelf, de 10^e beklaagde in dit proces): er zijn teveel Franse achternamen die met R, T, U en V beginnen om tot zo een lijst te komen puur bij toeval. (Merk op dat Amandine Roy een pseudoniem is, ze heet officiëel Delphine Jégousse.)
  Hij wijst er ook op dat Aurélien en hijzelf de eersten waren die in staat van beschuldiging werden gesteld en werden gearresteerd, vóór de anderen. Bertrand denkt dat de rechtszaak bewust zó in mekaar werd gezet dat de zittingen zouden eindigen met hen twee, en dat de lijst van de andere beschuldigden alfabetisch een opbouw moest vormen naar het hoogtepunt waarbij de aanwezige pers hen gemakkelijk kon neerzetten als criminelen, waarbij de meer vulgaire en beledigende boodschappen van de andere beklaagden die eerder waren gehoord toch de twee meer bekende figuren konden worden aangewreven. Die twee hebben namelijk een veel intellectuelere stijl en inhoud, die veel moeilijker verdacht en crimineel te maken zijn, en die zonder de toegevoegde tweets van ‘laag allooi’ veel moeilijker gerechtelijk te veroordelen zouden zijn.
• De beschuldiging van “online pesten” is gebaseerd op een heel nieuwe wet die pas in 2022 gestemd is, met als doel kinderen te beschermen tegen negativiteit en agressief gedrag op sociale media. De aanklagers worden vanzelfsprekend verondersteld kinderen of tieners te zijn.
• Het is overduidelijk dat deze wet bedoeld is om kinderen te beschermen die op hun sociale media een stortvloed van kritiek en negatieve commentaar over zich heenkrijgen. Brigitte Macron valt natuurlijk niet in deze categorie, en ze heeft daarbij ook nog eens geen enkele sociale media account! De tweets waren niet aan haar persoonlijk gericht en niet voor haar bedoeld. Tot overmaat van ramp zijn publieke figuren van nature het onderwerp van spot die beschermd wordt door het recht op vrijheid van meningsuiting, dat komt met de status van bekend zijn. Ze kan dus structureel gezien nooit beweren dat zij hier het doelwit was van “online pesten”.
• Om een klacht in te dienen op basis van deze wet moet het slachtoffer (nogmaals: een kind of tiener) het resultaat van een psychologisch onderzoek voorleggen, waarin aangetoond wordt dat het online pesten duidelijk een negatieve invloed heeft gehad op de emotionele toestand van het kind.
  Brigitte Macron heeft – vanzelfsprekend – dat verplichte psychologische onderzoek van de aanklager geweigerd, maar beweert dat het volstaat dat ze tegen de psycholoog – die ‘op huisbezoek’ kwam en haar in het Elysée kwam ondervragen – dat ze lijdt omdat overal waar ze met Emmanuel naartoe gaat, de vrouwen of partners van de staatshoofden die ze bezoeken allemaal weet hebben van ‘de roddel’, en brengen het gênante onderwerp ter sprake.
• De eerste ‘regiezitting’ (waar de kalender van de hoorzittingen en alle procedurele zaken worden besproken) vond plaats op 10 juli 2025.
• De inhoud van de zaak werd dan behandeld in twee heel lange zittingen op 27 en 28 oktober 2025, waarin de rechter direkt en onbeschaamd zijn partijdigheid en voorkeur voor Brigitte Macron liet zien, wat de hele zaak in een dystopische ideologische censuurklucht veranderende.
• Hij trok er zich om te beginnen niets van aan dat de advocaten van de beschuldigden pas de avond tevoren of zelfs de ochtend zelf een belangrijk en uitgebreid document (de conclusies van de aanklagers) hadden ontvangen. En dat document bevatte ook nog het vereiste “medische attest” dat het psychologische lijden van het slachtoffer moet bewijzen.
  Tot overmaat van ramp heeft dit veel te laat ingediende document (dat alleen al daarom geweigerd had moeten worden, maar natuurlijk werd aanvaard: een belangrijk argument om het verdikt in beroep te annuleren) niks om het lijf en bewijst het helemaal niks.
  Volgens Maud Marian, de advocaat van Amandine Roy, staan er maar twee zinnen op het papier, zeggende dat Brigitte Macrons gezondheid ‘gewijzigd’ is. Zonder enige verdere uitleg over hoe en wat, en of het hier überhaupt over haar mentale toestand gaat.
  We benadrukken nog maar eens dat Brigitte Macron wettelijk gezien geen enkele bijzondere status heeft en dat de positie van “First Lady” helemaal niet bestaat in Frankrijk. Ze zou in de rechtbank dus als een doodgewone burger moeten worden beschouwd en behandeld, net zoals iedere andere Fransman, wat duidelijk niet het geval is: er wordt heel erg gedaan alsof ze ver boven de gewone bevolking verheven is.
• De “misdrijven” bleken idioot te zijn, zoals bijvoorbeeld “het posten van 4 tweets”. Geen van de beschuldigen, behalve Aurélien Poirson-Atlan en Bertrand Scholler hebben een bereik dat het vermelden waard is: er is iemand bij met maar 90 volgers, anderen nog minder. Geen enkele van de “misdadige” tweets is viraal gegaan of zelfs maar een noemenswaardig aantal keer bekeken.
• Twee van de beschuldigden was niet persoonlijk aanwezig, één waarvan ook zo goed als niet aanwezig had kunnen zijn, omdat hij voor 80% invalide is. Deze persoon was net als alle andere gearresteerd op die vroege morgen in december 2024, maar door zijn fysieke conditie kon hij simpelweg niet naar het politiebureau gehaald worden. De agenten verzochten om deze man van de lijst te halen, maar Brigitte’s team hield voet bij stuk en stond erop dat hij vervolgd moest worden.
• Het was zo klaar als een klontje dat deze mensen als kop van jut moeten dienen, als voorbeeld van wat het Macron-regime doet met mensen die met hen de spot durven drijven.
  En toch was de rechter duidelijk van mening dat Brigitte Macron ongelooflijk leed onder deze berichten op sociale media, en dat hier duidelijk sprake was van een “georchestreerde” actie. Erger nog, zeker in deze context: dat ze best wel eens misdadig zouden kunnen zijn!
• De oude media waren opgedragen om in groten getale aanwezig te zijn, om het Franse gepeupel te laten zien wat er gebeurt als iemand het aandurft hun koning en koninging te beledigen.
  In de dagen vóór de hoorzittingen verschenen er verschillende artikels over het onderwerp en werd het ook op de televie besproken. Het lijkt onvoorstelbaar, maar de uitzending L’heure philo (“Het Filofisch Uurtje”) van 24 oktober op de Franse nationale zender France Inter, die niet eens over de rechtszaak ging, begon wel één van de cruciale dystopische ideeën uit George Orwells boek 1984 uit te dragen, namelijk dat het verleden vergeten moet worden. De deelnemers aan het debat kloegen erover dat het internet niets vergeet maar dat alles geregistreerd blijft, en ze betoogden dat de maatschappij het “recht heeft om te vergeten” – een evidente poging om ervoor te zorgen dat de elite en haar lakeien niet de hele tijd geconfronteerd worden met hun eigen uitspraken van vroeger, die nu leugens blijken of totaal ingaan tegen wat ze nu zeggen.
• Opvallend is dat de meeste mensen die commentaren achterlaten op de mainstream berichtgeving het duidelijk niet meer geloven, en dat het gros van de Franse bevolking zich ernstige vragen stelt over wat er nu allemaal gaande is met Brigitte Macron, en waarom de pers absurde beweringen klakkeloos overneemt, en zelf geen enkel bewijs levert en er ook niet eens om vraagt.
  Sommige artikels beginnen wel zelf voorzichtig wat kritiek te uiten op de manier waarop Brigitte omgaat met de ‘roddel’.
• Natacha Rey heeft zich, vertegenwoordigd door haar advocaat François Danglehant die op het proces aanwezig was, burgerlijke partij gesteld in de rechtszaak, en de volledige vrijspraakt geëist voor alle beschuldigden, en een symbolische euro voor elk, als schadevergoeding voor de gerechtelijke pesterij.
• Juan Branco, de beroemde en jonge Spaans/Franse advocaat, gekend om zijn verdediging van politiek controversiële personen, was oorspronkelijk de advocaat van Aurélien Poirson-Atlan. Maar hij moest in extremis vervangen worden, omdat hij minder dan een week vóór de zittingen voor 9 maanden geschorst was, in wat overduidelijk een geval van politieke inmenging in de rechtsspraak blijkt: één van zijn grootste “misdaden” als advocaat was dat hij een keer aan een rechter een verzoekschrift had ingediend in een zwarte envelop, een misdrijf dat vreemd genoeg nergens in het strafwetboek vermeld wordt…
• Ook opmerkelijk is dat Emmanuel Macron, wiens populariteit over de laatste maanden en weken was ingestort tot een verschrikkelijk absoluut dieptepunt van maar 11%, kondigde toevallig op de eerste dag van de zitting aan dat het internet een grote bedreiging voor de democratie is, en dat hij een dag later een vergadering zou houden over hoe sociale media en algoritmes onder staatscontrole moeten gebracht worden.
• Op de tweede dag van het proces kreeg Tiphaine Auzière alle tijd en ruimte om de show te stelen terwijl ze “plaatsvervangend getuigde” voor haar “moeder”, en in het lang en breed mocht vertellen hoe Brigitte lijdt onder al deze “haataanvallen”, een lijden dat ze wel niet wilde laten bewijzen door een verplicht psychologisch onderszoek.
  Tiphaine is zelf ook advocate, en dus heel goed geplaatst om moeilijke vragen te ontwijken en te vermijden dat ze in een kruisverhoor zou worden klemgezet. Ze getuigde over haar zogezegde moeders geestelijke gezondheid niet met persoonlijke beschrijvingen, maar herhaalde de exacte woorden uit de wet op het online pesten om Brigitte’s vermeende “gewijzigde staat van zijn” te beschrijven.
  Blijkbaar is alleen al die bewering van de vermeende dochter nu aanvaard als wettelijk bewijs van psychologisch trauma.
• Het spreekt voor zich dat de staatspers overal aanwezig was in de rechtbank zolang de aanklagers en Tiphaine Auzière aan het woord waren, maar nergens meer te vinden waren toen de pleidooien en slotwoorden van de beklaagden uitgesproken werden.
• En dus deden de trouwe dienaars van de macht met veel details verslag van Tiphaine’s opvoering die de waarheid en realiteit op zijn kop zette: Brigitte Macron schijnt te beweren dat ze een arme, onverkozen persoon is die onterecht moet lijden onder al die media-aandacht!
  Terwijl in werkelijkheid, laten we niet vergeten, het juist niemand anders dan Brigitte zelf was die besliste dat het Franse publiek zou worden doodgeslagen met haar foto’s en verhaaltjes. Ze vond dat toen nodig om haar man tot president te laten verkiezen, en dwong hem om zich al in 2017 kandidaat te stellen (hij was toen nog zo goed als onbekend bij het grote publiek), juist vanwege HAAR gezicht en leeftijd: ze zou in 2022 “onverkoopbaar” zijn geworden (en ze heeft – althans publiekelijk – flink geklaagd over die deelname aan de herverkiezing)!
• De pers had ook veel sympathie voor Tiphaine’s idiote uitspraak dat Brigitte’s kinderen en kleinkinderen nog het meest van al lijden door al dit gedoe! Terwijl het natuurlijk juist het feit is dat Brigitte halsstarrig weigert om ook maar énig bewijs op tafel te leggen van haar leven als jonge moeder, dat de zaak verdacht maakt en de interesse in wat hier gaande is alleen maar doet toenemen. Brigitte had deze hele affaire in de kiem kunnen smoren door zoveel jaar geleden meteen bewijs van haar verleden te laten zien, in plaats van tegenstrijdige uitspraken te doen en dan iedereen te beledigen en te vervolgen die durft te twijfelen aan wat ze zegt.
  De absurditeit dat geen van de “lijdende” familieleden zijn mond mag opendoen tegen welke journalist dan ook of zelf op de proppen mag komen met bewijs van wie Brigitte was vóór ze Emmanuel Macron ontmoette, wordt natuurlijk totaal genegeerd door de mainstream “journalisten”.
• Het zaaltje dat was toegewezen voor de zitting was zo klein dat er niks anders opzat dan zo snel mogelijk naar een grotere te verhuizen. De trouwe papagaaien van de officiële media waren allemaal opgetrommeld en lieten zo goed als geen plaats over voor het publiek dat de tien beschuldigden met velen was komen ondersteunen.
  Zolang het proces in de kleine ruimte plaatsvond werden de handelingen rechtstreeks uitgezonden op een scherm in de hal waar de mensen zaten die niet naar binnen hadden gekund, en blijkbaar flink tegen de zin van de rechter.
• Met tien beklaagden, elk vertegenwoordigd door hun eigen advocaat, was er veel tijd nodig om elke zaak afzonderlijk voor te leggen en te verdedigen, waardoor de zitting veel langer duurde dan blijkbaar verwacht (terwijl dat natuurlijk geheel te voorzien was). Dit was al meteen nadelig voor de beschuldigden, want die moesten wachten tot de aanklagers eerst helemaal klaar waren met hun betoog. De twee advocaten van Brigitte Macron kregen ook alle tijd voor hun pleidooi, waarvan ze dankbaar misbruik maakten om niet minder dan twee uur aan een stuk te pleiten, wat de beschikbare tijd voor de verdediging enorm inkortte.
• Op 5 januari 2026, in aanwezigheid van vele trouwe lijfeigenen van de oude media, werd het onverrassende maar toch nog shockerende vonnis voorgelezen: alle verdachten werden schuldig bevonden van het pesten van Brigitte Macron.
• Opmerkelijk is dat het Hof, tegen alle juridische gewoontes, alle rationaliteit en gezond verstand in, toch Tiphaine Auzière’s “getuigenis” – zonder enig ander bewijs of bijkomende bevestiging, geheel op zichzelf staand – aanvaard als bewijs van het lijden van Brigitte Macron.
  Hetzelfde geldt voor het flinterdunne medisch attest dat helemaal niet de vereiste gewijzigde psychologische toestand attesteerde.
• Het vonnis is blijkbaar niet openbaar (spelen de Macrons nog maar eens vals en vragen ze het parket om hun gekonkel verborgen te houden?) maar het lijkt erop dat iedereen dezelfde straf kreeg, met drie kleine afwijkingen:
  • 6 maanden voorwaardelijke gevangenisstraf ( wat betekent dat die alleen uitgezeten moet worden als de persoon binnen vijf jaar nogmaals schuldig bevonden wordt van hetzelfde ‘misdrijf’)
    • maar Aurélien Poirson-Atlan zou 8 maanden gekregen hebben
    • en een persoon die werkt als schoolassistent voor gehandicapte kinderen kreeg 4 maanden
    • en de ene persoon die niet naar de hoorzittingen was gekomen op 27 en 28 oktober (afgezien van de invalide die fysiek gewoon niet aanwezig kón zijn) kreeg blijkbaar een effectieve gevangenisstraf en gaat de cel in, wat eigenlijk schandalig is en een dikke middelvinger naar de burger aangezien Brigitte Macron zich nooit verwaardigt om zich in haar eigen rechtszaken te laten zien
  • 6 maanden verbod om de respectievelijke sociale media account te gebruiken
  • 2 jaar verbod om zich verkiesbaar te stellen voor overheidsfuncties
  • verplichting om op eigen kosten een online cursus “respect voor mensen in de digitale ruimte” met specifieke aandacht voor online pesten van 1 of 2 dagen te volgen
  • 600 euro boete
  • 10,000 euro schadevergoeding aan Brigitte Macron, “hoofdelijk” te betalen (wat betekent dat de boete aan de groep in zijn geheel wordt opgelegd, maar dat iedereen individueel verantwoordelijk gesteld wordt om te zorgen dat het volledige bedrag betaald wordt, eender hoe)
• De ene beschuldigde (een leeraar) die spijt had betuigd voor de tweet (of retweet of wat dan ook) kreeg van de rechter een punt voor goed gedrag en zou, zoals hij verzocht had, ondanks de veroordeling een blanco strafblad behouden.
• Het vonnis zou de volgende dag (6 januari 2026) schriftelijk worden overhandigd, maar tot nu heeft nog niemand iets ontvangen.
  In een interview met GPTV van 26 januari 2026 legt Meester Maud Marian uit dat het vonnis van 108 paginas ter inzage bij de griffie van het Parijse parket ligt, maar dat het alleen maar gelezen mag worden en er geen foto’s of kopieën van genomen mogen worden.
  Ze heeft ook te verstaan gekregen dat advocaten het schriftelijke vonnis pas nà het verstrijken van de tijdslimiet om beroep aan te tekenen zullen toegestuurd krijgen.
• Bijna alle 10 veroordeelden beslisten om in beroep te gaan.
• Heel opmerkelijk is dat de rechter na het voorlezen verklaarde dat de verboden om de accounts te gebruiken en om zich verkiesbaar te stellen per direkt zouden ingaan.
  Het is niet alleen niet duidelijk hoe die verboden praktisch worden geïmplementeerd, maar dit zou ook totaal het recht op beroep teniet doen. Als dit verdict van eerste aanleg in hoger beroep zou worden vernietigd en de beschuldigden alsnog zouden worden vrijgesproken, dan zouden toch al gestraft zijn voor iets wat ze niet gedaan hadden. Hoe moeten de beklaagden in zo’n geval vergoed worden voor de geleden materiele en morele schade? Is dit niet een manier om onrechtmatige druk uit te oefenen op de beroepsrechter?
  Totdat het gedrukte vonnis is ontvangen is het onduidelijk wat dit precies betekent.
• Op 14 januari 2026 meldt Pressibus de vondst van een artikel in Paris Match van bijna 10 maanden eerder (27 maart 2025), waarin ingegaan wordt op de relatie van deze rechter, Thierry Donard, en Eric Dupond-Moretti , de voormalige Minister van Justitie, voor wie Donard toen werkte, een wiens juridisch adviseur hij nog steeds is. Dupond-Moretti is natuurlijk een goeie vriend van de Macrons.
  Dit is een overduidelijk geval van belangenverstrengeling die de onpartijdigheid van Donard als rechter aantast, aangezien hij deel uitmaakt van de kring rond Brigitte Macron, die in deze zaak de klagende partij is.