• Welkom
• Introductie
• Een enorme politieke zaak
• Het onderzoek en de onderzoekers
• De hoofdrolspelers
• De Algerijnse connectie
• Jean-Michel in het leger
• Het interview uit 1977 met “Véronique”
• Brigitte de lerares
• De foto’s
• De gezichtsherkenning
• Brigitte Macron als vrouw
• De pedofielen rond de Macrons
• Andere opmerkelijke feiten
• De rechtszaken
• Wijzingskalender

NEGENDE PROCES: 23 JULI 2025, DELAWARE, VS

EMMANUEL MACRON & BRIGITTE MACRON
beschuldigen
CANDACE OWENS
van
Smaad

• In december 2024 kreeg Candace Owens een brief van een Amerikaans advocatenkantoor, in opdracht van de Macrons, die blijkbaar wisten dat ze van plan was een serie van podcasts te maken rond het onderwerp Brigitte Macron alias Jean-Michel Trogneux.
• In de lange brief herhalen de Macrons de beweringen van de hagiografieën en de mainstream artikelen die beweren dat het officiële verhaal echt waar is, en dat de foto’s dit bewijzen.
• Candace’s advocaat beantwoordde de brief met het voorstel dat in ruil voor het niet uitzenden van de Becoming Brigitte serie, ze Brigitte Macron in het Elysée zou komen interviewen, zodat die haar versie van de feiten kon geven.
• Het Candace team gaf de Macrons ook een lijst van ongeveer 20 vragen, met de vermelding dat haar podcast alleen geïnteresseerd is in de waarheid, en dat ze hiermee de Macrons de kans bieden om de feiten op tafel te leggen en te bewijzen dat de bewering dat Brigitte in werkelijkheid Jean-Michel is, onjuist is.
• Er werd niet op het voorstel gereageerd, en de eerste aflevering van de serie, de Introductie, werd live uitgezonden op 31 januari 2025.
• Nadat de Introductie online was gegaan stuurden de Macrons via hun advocaten een tweede brief naar Candace, om haar onder druk te zetten met dreigementen opdat ze zou stoppen met haar serie over de Macrons.
• Candace liet zich niet intimideren, en de 6 afleveringen plus de epiloog van de Becoming Brigitte serie (seizoen 1) werden gepubliceerd in februari 2025.
• Op 1 juli 2025 stuurden de Macrons nóg een brief aan Candace, met de eis dat ze de hele Becoming Brigitte serie van het internet moest verweideren, wat ze duidelijk niet deed.
• Later in de maand meldde een artikel in de Financial Times, nog vóór Candace zelf de aanklacht had ontvangen, het nieuws dat de Macrons in de staat Delaware een proces tegen haar hadden aangespannen.
• Candace woont in de staat Tennessee, wat normaal zou betekeken dat ze alleen dáár vervolgd kan worden, maar de advocaten van de Macrons beweren dat omdat Candace haar bedrijven, die ook aangeklaagd worden, geregistreerd zijn in Delaware, het mogelijk is dat de Macrons de zaak in die staat neerleggen, wat hun een grotere kans van slagen biedt.
• Delaware is, in tegenstelling tot Tennessee, een staat die altijd “Democraten” stemt, en het parket en de juryleden worden dan logisch gezien verondersteld een afkeer te hebben van Candace, die Donald Trumps presidentiële campagne flink ondersteund heeft.
  Daar komt nog bij dat deze staat recentelijk een paar rechtszaken heeft gehad die over smaad gingen, en waarbij de aanklagers wonnen, ondanks het feit dat smaad bewijzen een hele lastige opdracht is in de VS wanneer het gaat om publieke personen.
• Maud Marian (de advocate van Amandine Roy) stelde in een interview dat zij had begrepen dat Candace een aanvraag zou indienen om de zaak naar een ander gerechtshof te verplaatsen.
• Omdat Eric Dupond-Moretti openlijk verklaard heeft dat de Brigittegate affaire een staatsaangelegenheid was, kan Candace’s team vragen dat de zaak behandeld wordt door een federaal gerechtshof in plaats van een deelstaatsrechtbank, wat het proces groter en politiek belangrijker zou maken.
• Heel opmerkelijk hebben de Macrons gezegd dat ze persoonlijk in de VS zouden komen getuigen als dat nodig zou blijkent – een erg vreemde en krasse uitspraak, aangezien het blijkbaar ver beneden hun waardigheid is om te komen opdagen in een Franse rechtbank.
• Candace Owens heeft zelf de 200 pagina’s tellende aanklacht online gezet en kan hier gelezen worden (in het Engels).
• De tekst bevat flagrant valse beweringen (zoals dat Candace de Britse nationaliteit zou hebben), en doet erg rare uitspraken over Brigitte Macron’s jeugd, waarover al zoveel tegenstrijdigheden gemeld zijn, en er wordt natuurlijk geen enkel bewijs geleverd om de beweringen te staven.
• In het hele dossier komt de hele kern van de ‘bewijsvoering’ neer op “omdat wij het zeggen”. Foto’s hebben natuurlijk geen enkele waarde, tenzij wij absoluut zeker kunnen zijn dat het een originele foto is en wat erop te zien is.
• Eén ding is zeker: deze rechtszaak heeft enorm de aandacht op de affaire gericht, en zal veel meer mensen nieuwsgierig maken naar wat hier nu écht aan de hand is. Het Streisandeffect zal Brigitte Macron langer achtervolgen dat ze vermoedde.
• Ook opvallend is dat Jean-Michel Trogneux er dit keer niet bij is. Vreemd. Hij was mede-aanklager in de eerste zaken, en Candace heeft zijn naam eindeloos genoemd, dus waarom doet hij nu niet mee? Zou het moeilijker blijken om te bewijzen dat hij een bestaande persoon is in de VS dan in Frankrijk?
  Komt daar nog bij dat hij geen publieke figuur is, wat in de VS een heel groot verschil maakt in een proces wegens smaad. Het zou veel gemakkelijker zijn voor “hem” om het proces te winnen dan voor Brigitte en Emmanuel Macron…
  Maar zou “le Petit Gros” de druk van een doorlichting van zijn verleden en identiteit hebben kunnen doorstaan als Jean-Michel ook partij was in deze zaak?
• In september van 2025 begon Candace een tweede serie Becoming Brigitte uit te zenden, maar die werd na enkele afleveringen al onderbroken door de moord op haar vriend Charlie Kirk en haar daaropvolgende onderzoek van die misdaad.
• Op 1 september 2025 vermeldt de justiciële website van de Staat Delaware dat de advocaten van Candace een motie hebben indgediend om de zaak te verwerpen als niet ontvankelijk in Delaware, vermoedelijk om te proberen de zaak naar Tenessee te halen of naar een federale rechtbank.
  Het is desalniettemin opmerkelijk dat ze die motie heeft ingediend, omdat ze herhaaldelijk gezegd heeft dat ze absoluut deze zaak voor de rechtbank wilde brengen. In de VS is er een fase in rechtszaken die “discovery” heet (letterlijk “ontdekking”), waarbij de partijen alle mogelijke bewijs van beweringen kunnen opvragen, wat vaak tot de publikatie van verborgen gehouden documenten leidt.
• Op 19 november 2025 had Candace het in haar podcast over de inmiddels beruchte “Egyptische vliegtuigen” die iets met de moord op Charlie Kirk te maken zouden hebben. In deze aflevering las ze een email voor waarin de link wordt gelegd tussen het feit dat die vliegtuigen heel vaak een tussenstop maken in Wilmington, Delaware en een kantoor in Wilmington dat gedeeld wordt door de Amerikaanse Geheime Dienst, de Drug Enforcement Administration en de FBI.
  Al snel werd er in commentaar gewezen op het feit dat dit kantoor exact hetzelfde adres heeft als het advocatenkantoor dat de verdediding van Candace vertegenwoordigt in de zaak van de Macrons.
  Twee dagen later gaf Candace in haar podcast een korte verklaring dat de wetten van de Staat Delaware haar verplichten om zich te laten vertegenwoordigen door advocaten die gevestigd zijn in Delaware zelf. De advocaat die Candace altijd vertegenwoordigd (de “Noah” waarover ze het altijd heeft als het om rechtszaken gaat) is niet van Delaware, en had daarom het advocatenkantoor ingeschakeld dat toevallig in hetzelfde gebouw blijkt gevestigd te zijn als dat gedeelde FBI/USS/DEA kantoor dadt in de Charlie Kirk zaak ter sprake kwam.
• Op 22 november 2025, kort na middernacht (bij haar), postte Candace een tweet waarin ze meldt dat ze op 19 november was gekontakteerd door een “hooggeplaatste persoon binnen de Franse regering”, waarvan ze kon bevestigen dat die inderdaad deel uitmaakte van de personen rond de Macrons. Deze persoon had haar gewaarschuwd dat de Macrons een aanslag op haar leven hadden georganiseerd en goedgekeurd, en dat Xavier Poussard eveneens in levensgevaar verkeerde.
• De hoorzitting die zal beslissen over de motie tot verwerping staat gepland voor 28 april 2026. Pressibus vraagt zich af of hier hetzelfde “blijf het maar uitstellen” spelletje gespeeld wordt als in Frankrijk, waar in het Vierde Proces de advocaten van de veroordeelden nog steeds de gedrukte versie van het vonnis niet hebben ontvangen.